Kalksteen, en al het water dat erin verdwijnt
Een plateau zonder rivieren, canyons uit het niets uitgesleten, en een beukenbos aan zee.
Apulië bestaat bijna helemaal uit kalksteen, en kalksteen drinkt het water op. Daarom heeft de regio geen rivieren die die naam verdienen: de regen gaat de spleten in, loopt ondergronds en komt weer tevoorschijn bij kustbronnen of rechtstreeks in zee. Het enige oppervlaktewater zijn de meren van de Gargano, Lesina en Varano, brakke lagunes die door een zandrug van de zee gescheiden zijn.
De Gargano
Het is de spoor, en geologisch heeft hij niets met de rest van Apulië te maken: hij was een eiland en is aan het schiereiland vastgegroeid. Hij klimt met de Monte Calvo tot 1.065 meter en draagt bovenop de Foresta Umbra, elfduizend hectare beuken en moseiken die sinds 2017 samen met de andere oude beukenbossen van Europa Unesco-erfgoed zijn. Beuken zien op vijftien kilometer van een strand komt niet vaak voor.
De Murge en de gravine
In het midden ligt het plateau van de Murge, kale steen, droge muurtjes en weiden, met het nationaal park Alta Murgia dat het kaalste deel beschermt. Waar het kalksteen openbarst ontstaan de gravine: smalle kloven, tot honderd meter diep, met wanden vol grotten die huizen en kerken zijn geweest. De grootste liggen rond Massafra, Laterza en Gravina in Puglia.
De kusten
Achthonderdvijfenzestig kilometer, en het is de langste kust van de regio's op het Italiaanse vasteland. Ze zijn er in drie soorten: witte klif op de Gargano en het Adriatische Salento, zeer lange stranden aan de Tavoliere en de Ionische kust, lage rotskust tussen Bari en Brindisi. De eilanden zijn de Tremiti, voor de Gargano, en verder geen.
De Tavoliere
Tussen de Gargano en de Murge opent zich de Tavoliere delle Puglie, na de Povlakte de tweede vlakte van Italië: drieduizend vierkante kilometer harde tarwe, zonder één verheffing, met weinig en grote dorpen. In juni is hij van het ene eind tot het andere geel, en in augustus is het stoppel.