Het Salento
Het oostelijkste punt van Italië, met aan de ene kant een zee en aan de andere kant een andere.
Het Salento is het schiereiland dat Apulië in het zuiden afsluit, gemiddeld veertig kilometer breed, met de Adriatische Zee aan de ene en de Ionische aan de andere kant. Vanaf elk punt zijn beide zeeën minder dan een half uur weg, en ze zijn verschillend: de Adriatische is rots en klif, de Ionische zand en duinen.
Lecce is het middelpunt. De plaatselijke steen is zacht en laat zich als hout bewerken, en daarom vulde de stad zich tussen de zeventiende en de achttiende eeuw met gebeeldhouwde gevels: Santa Croce is de bekendste. Op de Piazza Sant'Oronzo ligt onder straatniveau een Romeins amfitheater, in 1901 bij toeval gevonden en nooit helemaal opgegraven.
De kust
Otranto is de oostelijkste gemeente van Italië: het heeft een Aragonees kasteel, een ommuurde kern en een kathedraal met een vloermozaïek uit 1165 dat het hele schip bedekt. Van daar loopt de kust langs de Ciolo en Porto Badisco tot Santa Maria di Leuca, waar de twee zeeën elkaar ontmoeten. Aan de Ionische kant liggen Gallipoli, Porto Cesareo en Punta Prosciutto.
In de Grecia Salentina, negen dorpen rond Martano, wordt nog griko gesproken, een dialect van Griekse oorsprong. Het is hetzelfde gebied waar de pizzica is ontstaan en waar in augustus de Notte della Taranta wordt gehouden.