De Gargano
Een stuk berg dat midden in zee is beland, met een beukenbos erin.
De Gargano is de spoor van de laars en een afwijking: geologisch hoort hij niet bij de rest van Apulië, hij was een eiland en heeft zich aan het schiereiland vastgezet toen de zee terugtrok. Wat resteert is een kalkblok van duizend meter hoog, aan drie kanten door water omgeven, en een omgeving die op niets in de buurt lijkt.
De kust is die van de campings: van Rodi Garganico tot Peschici, Vieste en Mattinata zijn er dennenbossen boven zee, baaien met witte kiezels, kliffen en zeegrotten die je per boot bezoekt. In Vieste staat de Pizzomunno, een kalkmonoliet van vijfentwintig meter aan het eind van het strand, en langs de kust hebben de trabucchi het overleefd, de houten vismachines.
Het binnenland
Boven de kust, op zevenhonderd meter, begint de Foresta Umbra: elfduizend hectare beuken, moseiken en taxussen, sinds 2017 Unesco-erfgoed, met gemarkeerde paden en een bezoekerscentrum. Niet ver weg ligt Monte Sant'Angelo, waar de aan Sint-Michaël gewijde grot sinds de vijfde eeuw pelgrims ontvangt en sinds 2011 Unesco-erfgoed is.
De Tremiti-eilanden liggen twintig mijl uit de kust: in de zomer varen er boten uit Vieste, Peschici en Rodi, en de overtocht duurt ruim een uur. De hele Gargano ligt in een nationaal park, wat verklaart waarom er aan de kust minder gebouwd is dan anders het geval zou zijn geweest.